Eylüle büründü ruhum
Değme kalbim yorgunum artık
Sen bahar peşindesin bilirim
Var git kalbim ben yokum artık.
...

Bırak beni hüsranlarımla baş başa
İzin ver de unutayım çiçekleri
Sana her şey az gelirken bana yağmurlar yeter
İlişme kalbim ben yoruldum artık.

Bir zaman can ciğerdik seninle
Su sızardı aşk sızmazdı aramızdan
Ne kaldı elinde onca hülyalardan
Anla kalbim ben yorgunum artık.

Beslendiğin düşler bırakıp gitti seni
Kokladığın güller soldu bülbüller sustu
Ummanları aştın yolun çöllere çıktı
Şimdi toprak ol kalbim ben yoruldum artık.


Sevgisizlik hücumuna hep direndin durdun
Riyakâr gönüllerde bir ışık arayıp durdun
Ne bir aydın oldun ne de bir dost buldun
Vazgeç kalbim ben artık çok yoruldum.


Her halini kabullenip hep seni kucakladım
Kâh ağladık kâh güldük şekva nedir bilmedim
Her şey gibi elbet ben de bir faniyim
Ben de insanım kalbim ve ben artık çok yoruldum. (alıntı)